تعطیلات عید تموم شد و دوباره باید از شنبه سر کلاس بشینیم ؛ با این تفاوت که دیگه جمعی از بهترین دوستامون رو در کنار خودمون نداریم.دوستایی که باهاشون خندیدیم ، خوش بودیم و گاهی هم گریه کردیم.سر هر کلاسی ، هر استادی اسم اونارو برای حضور و غیاب بخونه دلمون می گیره وجای خالی شون رو حس می کنیم. شعر زیر رو به اون عزیزان تقدیم می کنم.

و آتش چنان سوخت بال و پرت را

که حتی ندیدیم خاکسترت را

به دنبال دفترچه ی خاطراتت

دلم گشت هر گوشه ی سنگرت را

و پیدا نکردم در آن کنج غربت

به جز آخرین صفحه ی دفترت را:

همان دستمالی که پیچیده بودی

در آن مهر و تسبیح و انگشترت را

همان دستمالی که یک روز بستی

به آن زخم بازوی هم سنگرت را

همان دستمالی که پولک نشان شد

و پوشید اسرار چشم ترت را

سحر، گاه رفتن زدی با لطافت

به پیشانی ام بوسه ی آخرت را

و با غربتی کهنه تنها نهادی

مرا، آخرین پاره ی پیکرت را

و تا حال می سوزم از یاد روزی

که تشییع کردم تن بی سرت را

کجا می روی؟ ای مسافر، درنگی

ببر با خودت پاره ی دیگرت را.